Coachingstraject kinderen

• Je kind gaat als een tornado door het huis als iets niet lukt zoals hij het in zijn hoofd heeft, als hij niet met een vriendje mag spelen of als jij net op het moment dat zijn emmertje overstroomt aan hem vraagt of hij zijn jas aan de kapstok wil hangen. En dan ineens ontploft hij. De schoenen vliegen door de lucht, de stoel die hij tegenkomt krijgt een trap en je kind rent stampvoetend de trap op.

“Het is niet eerlijk! Ik wil gaan, ik wil gaan. Ik mag ook helemaal niets hier. Ik haat je!”

De spanning die zich de hele dag heeft opgebouwd, komt er in één keer uit.

• Of je kind trekt zich juist steeds meer terug. Zodra hij uit school komt, verdwijnt hij naar zijn kamer om te gamen. Je vraagt hoe het op school was en krijgt geen antwoord. Je probeert het daarna nog een keer en vraagt of hij over tien minuten iets komt drinken.

“Ik ben ff druk mam, ik kan niet uit dit spel.”

Je mist het contact met je kind. De gesprekken, de verhalen over school, de spontane knuffel. Je vraagt je af hoe je weer echt verbinding met elkaar krijgt.

• Je kind zoekt continu je grenzen op. Rond etenstijd en naar bed gaan zijn de moeilijkste momenten. Je roept wel tien keer dat jullie gaan eten en toch luistert hij niet. Hij zit als een clown achterstevoren aan tafel en maakt lelijke opmerkingen tegen zijn zusje.

“En nu is het klaar!” hoor je jezelf schreeuwen. Daarna voel je je schuldig. “Waarom moet het iedere keer zo gaan?”

Bij een ander kind uit de spanning zich vooral in het lichaam.

• Je kind staat op met buikpijn en gaat met buikpijn naar bed. Eerst denk je dat het toeval is, dat ze honger heeft of juist te veel gegeten. Maar wanneer de buikpijn dagelijks voorkomt, voel je dat er meer aan de hand is. Je bent al bij de huisarts geweest voor advies en er kan geen medische oorzaak worden gevonden.
• Of je hoort steeds opnieuw: “Ik kan het niet mama, het lukt mij niet.” Elke keer tijdens de IEP-toetsen komt dit terug. Je hoort van de juf dat je dochter volledig blokkeert zodra de toetsen zijn uitgedeeld. En bij de resultaten zie je het ook terug. Een fout maken is voor je kind niet zomaar een foutje waar ze van kan leren, het voelt als falen en niet goed genoeg zijn. 

• Het maken van vriendjes gaat moeizaam. Je kind wordt nauwelijks uitgenodigd voor feestjes. En heb je eindelijk het gevoel dat hij een vriendje heeft, dan claimt hij hem zo erg dat de vriendschap na een paar weken alweer voorbij is.

Je ziet hoe je kind zich aanpast. De hele dag probeert mee te komen, alles goed te doen en alle prikkels in zich op te nemen. En dan komt het thuis eruit. De boosheid, de tranen, de frustratie.

Thuis hoeft je kind zich niet meer groot te houden. Daar voelt het zich veilig genoeg om los te laten.

En juist dat kan ontzettend verwarrend zijn. Hoe kan het dat je kind zich op school zo sociaal gewenst gedraagt en alles er thuis uitkomt? Waarom zoekt je kind steeds de grenzen op, terwijl je tegelijkertijd ziet hoeveel onzekerheid en spanning eronder zit?

Je hebt al van alles geprobeerd. Rustig blijven, grenzen stellen, belonen, negeren, praten. Je hebt al heel wat opvoedboeken versleten en opvoedpodcasts geluisterd en past van alles toe. Soms lijkt het of je de oplossing gevonden hebt. Maar even later zie je dat het toch geen verschil heeft gemaakt.

En ondertussen begin je steeds meer te twijfelen aan jezelf: 

Wat doe ik verkeerd? Waarom lukt het andere ouders wel en mij niet? Wat is er mis met mijn kind? 

Je bent niet meer op zoek naar nog een nieuwe aanpak of opvoedmethode. 

Wat jij echt wilt, is je kind begrijpen.